လမစေ့ဘဲမွေးသော ကလေးများတွင် အဖြစ်များသော ကျန်းမာရေးပြသနာများ

လမစေ့ဘဲ မွေးသော ကလေးများသည် သာမန်ကလေးများနှင့်စာလျှင် နောက်ဆက်တွဲပြသနာများ ခံစားရလေ့ရှိပါသည်။ ထိုကလေးများသည် မိခင်၏ဝမ်းကြာတိုက်မှ အချိန်မတိုင်မီ ထွက်ခွာလိုက်ရသည့်အတွက် အချို့သော ကျန်းမာရေးပြသနာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရတတ်ပါသည်။ ကိုယ်ဝန်အပတ် ၂၄ ပတ်မှ ၃၂ပတ်အတွင်းမွေးသော ကလေးများသည် များစွာသော နောက်ဆက်တွဲ ကျန်းမာရေးပြသနာများကို ခံစားရနိုင်ပါသည်။

အောက်ပါတို့သည် လမစေ့ဘဲမွေးသော ကလေးများတွင် အဖြစ်များသည့် ကျန်းမာရေးပြသနာများဖြစ်ပါသည်။

သွေးအားနည်းခြင်း

လမစေ့ဘဲမွေးသော ကလေးများသည် သွေးနီဥများ လုံလောက်စွာမရှိခြင်းကြောင့် သွေးအားနည်းရောဂါများ ခံစားရနိုင်ပါသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကလေးငယ်ထံတွင် သွေးနီဥများတည်ဆောက်ရန်အတွက် သံဓါတ်များကို သိုလှောင်ရခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်ကို ကိုယ်ဝန်နှောင်းပိုင်းကာလများတွင် လုပ်ဆောင်ရပါသည်။ လမစေ့ဘဲ မွေးသော ကလေးများတွင် အဆိုပါဖြစ်စဉ်ကို လုပ်ဆောင်ချိန်မရလိုက်သောကြောင့် သွေးအားနည်းရခြင်းဖြစ်ပါသည်။

သွေးအားနည်းရောဂါရှိသော ကလေးများတွင် အစာစားခြင်းနှင့် ဖွံ့ဖြိုးကြီးထွားခြင်း တို့နှောင့်နှေးစေပြီး နှလုံးနှင့် အသက်ရှုလမ်းကြောင်းဆိုင်ရာ ပြသနာများလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ထိုသို့ သွေးအားနည်းရောဂါရှိသော ကလေးများကို သံဓါတ်အားဖြည့်ဆေးတိုက်ကျွေးခြင်း၊သွေးနီဥများ ထုတ်လုပ်မှုအားကောင်းစေသော ဆေးများတိုက်ခြင်းနှင့် အခြေအနေပိုပြင်းထန်သော ကလေးများတွင် သွေးသွင်းခြင်းတို့ဖြင့် ကုသနိုင်ပါသည်။

အသက်ရှုရပ်ဆိုင်းသွားခြင်း

လမစေ့သော ကလေးများသည် မကြာခဏဆိုသလိုပင် ၁၅ စက္ကန့်ခန့် အသက်ရှုရပ်ခြင်းများဖြစ်လေ့ရှိပါသည်။ ထိုသို့ဖြစ်သွားခြင်းကို ခဏတာမျှအသက်ရှုရပ်သွားခြင်းဟုခေါ်ပြီး ထိုသို့ဖြစ်ပြီး အသက်ပြန်ရှုချိန်တွင် နှလုံးခုန်နှုန်းများနှေးသွားတတ်ပါသည်

ထို့ကြောင့် လမစေ့သော ကလေးများတွင် ထိုသို့သော အသက်ရှုရပ်ခြင်းများဖြစ်ခြင်းကို အမြဲစောင့်ကြည့်နေရန်လိုအပ်ပါသည်။ ထိုသို့ဖြစ်လာလျှင်၊ အသက်ဆက်မရှုတော့လျှင်လည်း သူနာပြုဆရာမက ကလေးငယ်အား အသက်ရှုစေရန် ပုတ်ပေးခြင်း၊ ခြေဖဝါးများရိုက်ခြင်းတို့ပြုလုပ်ကာ လှုံ့ဆော်ပေးရမည်ဖြစ်ပါသည်။

နာတာရှည်အဆုတ်ရောဂါများ ဖြစ်ခြင်း

နာတာရှည် အဆုတ်ရောဂါဖြစ်သည့် အဆုတ်နှင့်လေပြွန်ရှိဆဲလ်များ မူမမှန်ဖြစ်ခြင်းရောဂါသည် လမစေ့ဘဲမွေးသော အောက်ဆီဂျင်နှင့် ဆေးကုသမှုများဆက်လက်ခံယူရန်လိုအပ်သောကလေးများတွင် အများဆုံးဖြစ်ကြောင်းတွေ့ရသည်။ ထိုသို့ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော ကလေးများသည် အသက်ရှုကျပ်သောရောဂါစုများကိုလည်း ခံစားရလေ့ရှိပါသည်။

အဆုတ်ထဲတွင်ရှိသော အရည်များ၊ အမာရွတ်များနင့် ထိခိုက်ပျက်စီးမှုများကို ဓါတ်မှန်တွင် မြင်တွေ့နိုင်ပါသည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် လိုအပ်သော ဆေးများသောက်ခြင်းဖြင့် ကလေးများကို အသက်ရှုရပိုလွယ်လာစေပြီး အသက်ရှုစက်များဖြင့် အသက်ရှုရသော အခြေအနေများလည်း လျော့နည်းလာနိုင်ပါသည်။

ထိုကလေးများတွင် အသက် ၂နှစ်အတွင်းအဆုတ်ရောဂါသည် တိုးတက်ကောင်းမွန်လာနိုင်သော်လည်း အများစုသော ကလေးများသည် ရင်ကျပ်ပန်းနာရောဂါနှင့် ဆက်စပ်သော နာတာရှည် အဆုတ်ရောဂါများကို ခံစားရတတ်ကြပါသည်။

ကူးစက်ရောဂါများဝင်ခြင်း

လမစေ့သော ကလေးများတွင်ကိုယ်ခံအားစနစ်များ ကောင်းစွာ မဖွံ့ဖြိုးသေးသည့်အတွက် ကူးစက်ရောဂါကို ဖြစ်စေသော ဘက်တီးရီးယားများ၊ ဗိုင်းရပ်စ်ပိုးများနှင့် အခြားသော ပိုးမွှားများကို ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိသေးပါ။

ထို့ကြောင့် အဆုတ်နှင့် ဦးနှောက်အမြှေးပါးများတွင် ကူးစက်ရောဂါများဖြစ်ခြင်းတို့ကို ဖြစ်စေပါသည်။ ကလေးများအနေဖြင့် မိခင်များထံမှ ရောဂါများကူးစက်နိုင်ပြီး မွေးပြီး အချိန်များတွင်လည်း ကူးစက်ရောဂါများ ဝင်ရောက်နိုင်ပါသည်။ ထိုရောဂါများကို ဘက်တီးရီယားပိုးသတ်ဆေး၊ ဗိုင်းရပ်စ်ပိုးသတ်ဆေးများဖြင့် ကုသနိုင်ပါသည်။

ဦးနှောက် အတွင်းခန်းတွင် သွေးယိုခြင်း

ယင်းသည် ကိုယ်အလေးချိန် ၁.၃၆ ကီလိုဂရမ်ထက်နည်းသော ကလေးများတွင် ပိုဖြစ်တတ်ပါသည်။ ထိုသို့ ဦးနှောက်သွေးယိုခြင်းများသည် မွေးပြီး ၃ ရက်တွင် ဖြစ်လေ့ရှိပြီး အသံလှိုင်းဓါတ်မှန်ရိုက်ခြင်းဖြင့် ရောဂါကို သိရှိနိုင်ပါသည်။ ထိုသို့ဖြစ်လာလျှင် ဆရာဝန်များက ဦးနှောက်အတွင်းသို့ ပြွန်ချောင်းငယ်ထဲ့ခြင်းဖြင့် သွေးများကို အပြင်သို့ ထုတ်ပေးခြင်းဖြင့် ဦးနှောက်ကို ထိခိုက်ပျက်စီးမှုများကို သက်သာစေပါသည်။ မပြင်းထန်သော အခြေအနေများတွင်မူ ဆေးများဖြင့် ကုသနိုင်ပါသည်။

အသားဝါခြင်း၊ မျက်လုံးများဝါခြင်း

လမစေ့သော ကလေးများ၏ အသည်းသည် သွေးထဲရှိ အဝါဓါတ်များကို စွန့်ထုတ်မှုလုပ်ငန်းများကို မလုပ်ဆောင်နိုင်သေးသည့်အတွက် အရေပြားနှင့် မျက်လုံးများဝါခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ထိုသို့ဖြစ်ခြင်းသည် ပြင်းထန်အဆင့် မဟုတ်သော်လည်း အဝါဓါတ်များ လွန်ကဲများပြားလာပါက ဦးနှောက်က်ကို ထိခိုက် ပျက်စီးစေနိုင်ပါသည်။

သွေးစစ်ခြင်းဖြင့် ကလေးငယ်၏သွေးထဲရှိ အဝါဓါတ်များကို သိရှိနိုင်ပြီး အဝါဓါတ်များကို လျော့နည်းစေရန် အလင်းရောင်ကုထုံးဖြင့် ကုသနိုင်ပါသည်။ တခါတရံတွင် သွေးသွင်းရန် လိုအပ်ကောင်း လိုအပ်နိုင်ပါသည်။

အူလမ်းကြောင်းရောင်ရမ်းပြီး ဆဲလ်များကြွေကျခြင်း

ထိုရောဂါကို ပုံရိပ်ဖော်စက်များဖြင့် စစ်ဆေးခြင်း၊ ဓါတ်မှန်ရိုက်ခြင်း၊ သွေးစစ်ခြင်းဖြင့် သိနိုင်ပါသည်။ ကုသမှုများခံယူနေစဉ် အူလမ်းကြောင်းကို အနာကျက်သွားစေရန် ပိုးသတ်ဆေးများသွင်းခြင်း၊ အကြောဆေးများဖြင့် အာဟာရဓါတ်များဖြည့်တင်းခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ပေးရပါသည်။ အချို့သော ကလေးများတွင် ပျက်စီးပြီး ပုပ်သွားသော အူနေရာကို ဖြတ်ထုတ်ခြင်းမျိုးလည်း လုပ်ရတတ်ပါသည်။

နှလုံးသွေးကြောတနေရာတွင် မပိတ်သေးဘဲ ပွင့်နေခြင်း

ထိုသို့ဖြစ်နေလျှင် နှလုံးကို အသံလှိုင်းဓါတ်မှန်ရိုက်ခြင်း၊ သို့မဟုတ်အခြားသော ပုံရိပ်ဖော်ကိရိယာများဖြင့် စမ်းသပ်သိရှိနိုင်ပါသည်။ ဆေးဖြင့် ပွင့်နေသော နေရာကို ပိတ်အောင်ကုသခြင်း ပြုလုပ်နိုင်သော်လည်း ဆေးမတိုးပါက ခွဲစိတ်ကုသမှုကို ခံယူရမည်ဖြစ်ပါသည်။

အသက်ရှုကျပ်သော ရောဂါစု

ယင်းရောဂါစုသည် လမစေ့ဘဲမွေးသော ကလေးများတွင် အဆုတ်များ လုံလောက်စွာ မဖွံ့ဖြိုးသေးသောကြောင့် ဖြစ်ခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ထိုကလေးများ၏ အဆုတ်သည် ၆၃ခုသော လေအိတ်ငယ်များကို ပြားပိမသွားစေရန် တွန်းကန်အားများလုံလောက်စွာ မထုတ်ပေးနိုင်သည့်အတွက် ထိုသို့ဖြစ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပြင်ပမှ ပြုလုပ်စီမံထားသော အဆုတ်တွန်းအားကို ဖြစ်စေမည့် ဆေးကို ကလေးများအားထိုးပေးခြင်း၊ အသက်ရှုစက်များတပ်ဆင်ကာ အသက်ရှုရလွယ်ကူအောင်၊ သွေးထဲတွင် အောက်ဆီဂျင်ဓါတ်များပိုရအောင်ပြုလုပ်ပေးခြင်း စသည့်နည်းလမ်းများဖြင့် ကုသရပါသည်။ တခါတရံတွင် လွန်စွာ လမစေ့ဘဲ စေမွေးသောကလေးများအတွက် အောက်ဆီဂျင်ဓါတ်ကို ကြာမြင့်စွာပေးရန်လိုအပ်သဖြင့် အိမ်တွင် ပေးနိုင်သော အောက်ဆီဂျင်စနစ်များလည်း လိုအပ်ပါသည်။

လမစေ့ဘဲမွေးသောကလေးများတွင် ဖြစ်သော မျက်စိအမြင်လွှာချို့ယွင်းသည့်ရောဂါ

ထိုသို့ဖြစ်ခြင်းသည် မျက်စိအမြင်လွှာတွင် မူမမှန်သော သွေးကြောမျာဖြစ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး မျက်စိကွယ်သွားသည်အထိ ဆိုးရွားသွားနိုင်ပါသည်။ အပတ်၃၀ မပြည့်မီမွေးသော ကလေးများတွင် ထိုရောဂါဖြစ်နိုင်ချေ ပိုများကြောင်းတွေ့ရသည်။ ထိုရောဂါကို သိရှိရန် ဆရာဝန်များက ကလေးငယ်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ရှုစစ်ဆေးရန်လိုအပ်ပြီး အများစုသည် ပြင်းထန်လေ့မရှိဘဲ မျက်စိအမြင်အာရုံများဆုံးရှုံးမှုမရှိဘဲ ပျောက်ကင်းသက်သာသွားကြောင်း တွေ့ရပါသည်။ သို့သော် ပြင်းထန်သော ကလေးများတွင်မူ ထိုမူမှန်သော သွေးကြောများကို လေဆာရောင်ခြည်ဖြင့်ေ ဖျာက်ဖျက်ခြင်း၊ အအေးလှိုင်းနည်းဖြင့်ကုသကာ မျက်စိအမြင်အာရုံဆုံးရှုံးမှုကို မဖြစ်အောင် ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါသည်။